Verbijzonderen

  • tot iets bijzonders worden of maken.

“Bij ons werkt dat zo niet…”, ik hoor de zin in verschillende vormen. Of deze: “in dit team…”.

Onlangs nog, in een gesprek: “Ja ik weet dat ik anders ben dan de meeste vrouwen…”.

Sinds een poosje heeft het (weer) mijn aandacht. Wat is dat toch in ons bestaan dat de polariteit erbij horen <> jezelf zijn zo’n plek inneemt? Wat maakt dat we ‘de uitzondering’ op de regel (willen) zijn? Waarom maken we onszelf bijzonder?

In mijn eigen leven bijvoorbeeld was het van ‘levensbelang’ om niet op te vallen en bij de groep te horen. Tegelijkertijd wilde ik daar wel een zekere status dus helemaal niet opvallen was onhandig. Heel lang voelde ik mij als schippersdochter met een internaat verleden niet begrepen en hoorde mezelf dan ook zeggen: “ja maar bij ons is dat anders…”. Door de manier waarop mijn jeugd verliep leerde ik me knettergoed aanpassen aan veel verschillende opvoeders en ‘gezinnen’. Tegelijkertijd vond ik daarin ook mijn uniciteit én werd ik ‘bijzonder’ in die verschillende situaties. 

Als ik met teams aan de slag ga hoor ik het ook. Dat verlangen samen te zijn, harmonie te ervaren en samen te excelleren. Met enige regelmaat zegt iemand dan iets als: “wij zijn wel anders…” of teamleden vragen zich af of de ‘gangbare werkwijze’ bij hen wel zal lukken.

Pas nog sprak ik afgevaardigden van een groep, hier wil gewerkt worden aan de bestaansgrond en meteen ging het over het bijzondere karakter van de groep, de individuele leden enzovoorts.

Terwijl ik dit zo opschrijf komt in mij de gedachte dat we eigenlijk allemaal bijzonder zijn en daarmee gelijk. So far so good. Pas als de verbijzondering ertoe leidt dat we uitsluiten, onszelf uitsluiten, anderen uitsluiten of hoop en verbetering uitsluiten word ik ongerust.

Ik herken dat aan terugtrekkende of juist agressievere reacties. Als ik zie dat mensen niet meer meedoen in een teamsessie bijvoorbeeld. Omdat je er niet meer in geloofd omdat zij of jij de bijzondere uitzondering zijn. Of in een gesprek waarin iemand verteld dat het niet belangrijk is wat hij of zij voelt, dat het er niet (meer) toe doet, om wat voor reden dan ook. 

In dit soort situaties is verbijzonderen zo ernstig, maakt het me verdrietig. Of wanneer een groepslid enorm gaat schreeuwen en herhalen dat het aan de leiding, overheid of wie dan ook ligt. Onderliggend is er de overtuiging dat ik/ wij zo bijzonder zijn dat we onzichtbaar en machteloos zijn geworden. In mijn werk leerde ik dat dit stigma genoemd kan worden. Op de een of andere manier plaatsen we onszelf of anderen buiten de ‘gewone’ maatschappij door te verbijzonderen. Discrimineren. 

De positief tegenovergestelde versie bestaat natuurlijk ook; mensen die gevolgd worden in de media of die een speciale erkenning krijgen. Mensen die als helden vereerd worden of dienen als voorbeeld. Mensen die in grote of kleinere mate een inspiratie voor anderen zijn.

Op dit moment hoor ik mensen praten over Edith Eger, ben ik ook door haar geïnspireerd. Net als door Gabor Mate, Brene Brown, mijn buurvrouw uit onze oude wijk en natuurlijk Marianne, Ilma, Aqualine, Linda, Jeroen, Peter…. Sommige van deze mensen vinden zichzelf (ook) bijzonder en anderen juist weer niet, zij zijn gewoon wie ze zijn.

In deze bespiegeling ervaar ik ineens dat het hier misschien wel gaat over gezonde ego -ontwikkeling. In ontwikkeling- of levensloop psychologie is er sprake van fasen en taken die ons helpen voldoende of gezond EGO te ontwikkelen. Daarmee word je een stabiel mens en kun je je afstemmen op samen <> apart. Dat gezonde EGO helpt je te vertrouwen, hoop te koesteren, verantwoordelijkheid te nemen, je competenties in te zetten, trouw te zijn aan jezelf en/of anderen, (zelf) liefde te voelen en doen en met zorg en aandacht bij jezelf en anderen te zijn. Hiermee wordt het IK geboren en kan het groeien.

Ik voel diep in mij dat het eigenlijk gaat over ‘WETEN” dat we (iedereen en alles) wonderlijk bijzonder zijn, onderdeel van een groter geheel. 

Vanuit dat ‘weten’ of liever gezegd vertrouwen luister ik ‘opnieuw’ naar teams en mensen die zichzelf verbijzonderen. Hoor ik een verlangen dat misschien nog geen tekst heeft. Maak ik Plek voor dat verlangen, word ik kwartiermaker. Ontstaat er ruimte die gevuld kan worden en kan het EGO helen, kan het IK worden. Dat betekent eigenlijk dat ik mijn eigen weg naast de jouwe leg. Dat ik mijn IK laat meebewegen langs mijn ego’s om die van jou te ontmoeten.

Bijzonder toch? Hoe ben jij wonderlijk bijzonder?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s