Eiland

Een paar weken geleden was ik met vriendin-collega Ilma aan de klets. We spraken over onze volle levens en hoe het leven op zijn kop kan staan door de gebeurtenissen en situaties van anderen. In een heerlijk koffietentje in Rotterdam passeerden scenario’s’ en verhalen en bekeken we onze verhouding hiertoe. Na (te veel) koffie en lekkers rondden we het gesprek af en nodigden elkaar uit meer in het Zijn te komen i.p.v. de actie. We herkenden beiden onze behoefte te doen en dat appél makkelijk te voelen, terwijl we ook zo kunnen voelen dat onze ZIJNS waarde groot is.

Na afloop liepen we een rondje door het boekwinkeltje dat inpandig aanwezig is. Geïnspireerd door ons gesprek werden we beiden door de aanwezige boeken geraakt. Terwijl ze daar zo stonden te zijn spraken titels en afbeeldingen tot ons.

IMG_8468

Een van de boeken sprong er voor mij uit; Mark Janssen’ s Eiland.
Een prentenboek dat voor mij enorm tot de verbeelding spreekt.
Vandaag zijn we een paar weken verder en lijkt het een ander leven. Iedere dag ontwaak ik in een nieuwe ‘wondere’ wereld. Niets is (meer) zeker, alles is vertrouwd en geen idee waar de dag eindigt. En weet je? Sinds dag 1 voelt dit als een enorme oefening in het ZIJN. Want eerlijk is eerlijk, ik heb geen idee wat ik kan doen. Waarmee ik wat kan toevoegen?
Natuurlijk spring ik erin, de actie, komt daarop de reactie, stilte en niks….
Om mij heen zie ik gelijksoortige beweging. Mooie, goedbedoelde acties, verbindingen en reacties. De behoefte aan harmonie, zonnige lente, optimisme en hoop.

Zit ik ineens met het prentenboek van Mark Janssen voor me.
Thuis aan de keukentafel op een Zuid Hollands eiland kijk ik naar een prent en voel me daar …

IMG_8465

Geen weet van wat komt, geen idee wat ons beweegt en waar naartoe?
Maar wel met mijn gezicht in de zon en in goede harmonie…
Ik vraag me af, durf ik te ZIJN en hoe lang kan ik dat verduren?

BLOGFlowable

Liefde….

Het liefst zou ik hier lege regels tikken. Onzichtbare en onhoorbare woorden om te vertellen over niets. Hoe kan ik met letters en woorden duidelijk maken wat het grote IETS van nu is? Het grote iets is een onzichtbaar virus en het leidt tot grootse emoties via angst, verdriet, boosheid naar blij en liefde. Het virus stelt ons voor vragen waar we niet eerder mee oefenden, waar we nog geen antwoorden kennen, we belanden in niet weten. In deze periode doen we het allemaal met angst en op onze eigen wijze. Tijdens de ochtendsessie vanmorgen kon ik voelen hoe er verbinding is op de emoties via de vraag: Hoe oud de angst is?

Alles wat ik hier schrijf is nietig, doet het er iets toe, en stelt me voor de vraag: hoe oud is dit? Dit zichtbaar of hoorbaar willen zijn? Wat voegt het toe in deze tijd dat ik zichtbare letters en regels tevoorschijn laat komen? Probeer iets van tekst te maken en misschien straks ook nog ergens een punt wil maken. Ga ik schrijven over mijn idee over de betekenis van dit al? Ga ik iets schrijven over gebeurtenissen, goed en minder plezierig, die me angstig maken of juist vertrouwen in de toekomst geven? Of gebruik ik dit moment om toch maar iets te doen aan de zichtbaarheid van mijn beroep zodat ik straks misschien weer klanten heb?

Paper.Schetsen.8Bang loopt al de hele dag met me op, houdt mijn hand vast en slaat zachtjes een arm om me heen. We hebben een band van ver terug, ergens voel ik me best oke met Bang in de buurt. Vertrouwen dartelt om ons heen, zo nu en dan een beetje voor ons uit en af en toe blijft ze wat achter. Vertrouwen is speels en nieuwsgierig, ze kijkt om en ver vooruit, ook zij is al heel lang bij me. Waar Bang mijn linkerhand pakt doet Vertrouwen dat aan de rechterkant. Met ons drieën zijn we deze week opgetrokken. Dat betekent eigenlijk dat ik veel alleen/Apart was. Vanmorgen kwam ik pas echt weer naar ‘buiten’ en vond Samen in een groep van 80 mensen.

Eerder deze week werd ik gebeld door een ontzettend vriendelijk man. Iets met een tv programma waarvoor ik uitgenodigd werd. Ik voelde me enorm gezien en erkent. Het was een fijn gesprek over mijn vak en de manier waarop ik hier belang in stel en vorm aan geef. Ik voelde me vanbinnen groeien en klein worden tegelijk, maar het verlangen en vertrouwen in de toekomst wonnen. De volgende dag ontving ik de mail met daarin het voorstel voor de opbouw van mijn bijdrage en de thema’s die we zouden bespreken. De ruimte vulde zich met trots nu ik zo zichtbaar & herkenbaar zag wat ik doe. In de volgende alinea werd het kostenplaatje duidelijk, mij werd zendtijd te kóóp aangeboden. Het bedrag is voor mij in deze tijd niet op te brengen, de teleurstelling was groot. Bijna 24 uur had ik nagedacht en gevoeld over TV, zichtbaarheid, plek nemen etc. Via Bang en Vertrouwen had ik ja willen zeggen tegen voluit Plek nemen. Nu waren daar ineens verdriet en boos bij het idee dat mij iets is ontnomen. Ik heb zelfs gedacht om deze blog te gebruiken om de omroep in kwestie een hak te zetten (wraak). Wat deze tijd mij leert, keihard leert?! Blij te zijn met de liefdevolle aanwezigheid van ons allemaal. De balans in samen en apart, het optrekken met een gezonde hoeveelheid Bang en Vertrouwen en het volle aannemen van mijn eigen zijn. Door daar zwart op wit te lezen waar ik voor sta werd ik voor mezelf zichtbaar in ZIJN in Liefde.

Terugkijkend op de afgelopen week voel ik moe en vol. Zie ik dat mijn eerste beweging in een onzekere tijd werken is. Ik sta aan, bedenk, verzin, beweeg en doe, doe van alles en voel niet. Wouw. Eerder deze week sprak ik dit uit met Man. Over alert zijn en aan staan. In de illusie te zijn van weten en controle. Vermoeiend. Deze week iets anders proberen? Iets met liefdevolle aanwezigheid….

BLOGFlowable

Bananen Kokoscake

Ingrediënten

  • 4 bananen
  • 4 (medium) eieren
  • 100 gram (amandel) boter
  • 80 gram kokosmeel
  • 2 theelepels baking soda
  • 2 eetlepels psylliumvezels
  • 1 citroen
  • 100 gram pecannoten
  • 100 gram bosbessen

VOORBEREIDEN

  • VIMG_8193erwarm de oven voor op 180 graden.
    vet een cakevorm in. Pel de bananen en pureer ze met een staafmixer.
  • Voeg de eieren en de boter toe en mix tot alles goed is vermengd.
  • Mix het koksmeel met de baking soda, een snufje zout en de psylliumvezels. Rasp de schil van de citroen en voeg toe, met het sap van een halve citroen. Spatel de pecannoten en bosbessen erdoor.
  • Schenk het beslag in de vorm. Zet deze in de voorverwarmde oven en bak de cake in ca. 45 minuten gaar en mooi bruin. Controleer of de cake gaar is door er een satéprikker in te steken.
  • Haal de bananencake uit de oven en laat het 10 minuten in de vorm afkoelen. Verwijder de vorm en laat op een rooster afkoelen.

BLOGFlowable

Zullen we (beeld) bellen?

Plotseling dringt ze ons leven binnen: Corona. Nou ja plotseling?! Ik heb genegeerd, vermeden en er lacherig over gedaan. Deze week werden drie mensen in mijn directe omgeving gevraagd niet te komen werken, waaronder Man. Niet echt iets aan de hand maar toch, we lopen geen risico.

Sinds donderdag is mijn agenda leeggelopen. Bijeenkomsten zijn geannuleerd of verzet. Groepen zijn gevraagd de bijeenkomst uit te stellen. De een op een gesprekken staan nog, afhankelijk van de context gaan we (beeld) bellen. E6297FB4-8A43-4551-89AA-CEB4B0F62202

Hadden we nog geen afspraak? Behoefte aan een babbeltje? Tot 31 maart heb ik best veel tijd. Zullen we (beeld) bellen? Gewoon omdat het kan!

BLOGFlowable

Balans

Tijdens mijn werk in teams zie ik het regelmatig, misschien zelfs wel vaker dan ooit, het evenwicht vraagt om aandacht. Behalve bij teams ervaar ik het om mij heen en in mijzelf. Soms ga ik denken dat we alleen nog maar op zoek zijn naar de verschillen en daardoor een bewijs zoeken voor ons zelf en ons eigen gelijk. De anderen de schuld geven. Op de een of andere manier lijken we het nodig te hebben de ander ‘kleiner’ te maken en daarmee ons zelf meer waarde toe te dichten. Dat nodig hebben waar gaat dat eigenlijk over?

Tijdens een les die ik verzorg komt de gedachte uit mijn mond: ”Om samen te kunnen zijn moeten we weten wie we apart zijn”. Ik leg iets uit over het zelfverheffings-mechanisme en de studenten kijken me wanhopig aan. Het zelfverheffingsmechanisme ken ik uit de psychologie. Zelfverheffing is de ‘automatische’ veronderstelling dat ik beter ben dan anderen, je herkent het in de gedachte: “dat geldt niet voor mij” én het gedrag dat je door een rood verkeerslicht rijdt. In het normale leven noemen we dit mechanisme EGO en EGO hebben we allemaal. Ons EGO vraagt om onderscheid, de vraag; wie ben ik zonder de groep? dient zich aan en het antwoord laat zich kleuren door wat we al van onszelf kennen. Terug naar de les; de wanhoop in de ogen van de studenten wordt minder als we een gesprek voeren over het zelfverbeteringsmotief. Hiermee kunnen we met compassie naar onszelf en anderen kijken en in de leer- en oefenmodus komen. Het idee dat we het verschil en de schuring die hieruit ontstaat kunnen omarmen als een signaal en daarmee een nieuwe keuze kunnen maken sprak de groep enorm aan. Yari noemde het: “Mijn kans om aan de oordelen voorbij te komen”.

De teams die ik bezoek hebben vaak een samenwerkingsvraagstuk. Die vraagstukken variëren van problemen tot verbeterpunten en afhankelijk van de ervaren stress reageren mensen verschillend op die vraagstukken. Als we het meer dan druk hebben of gedoe ervaren in de samenwerking neemt de stress toe. Stress laat zich moeilijk meten en tegelijkertijd ‘weten’ we zelf best goed of we nog balans ervaren. Een eerste vraag die ik vaak stel in een groep of team gaat over de stressconditie. Ik steek als het ware een thermometer in de groep om te onderzoeken hoe het met de stresstemperatuur gaat.
Stress heeft namelijk een versterkend effect op onze patronen. Dat heeft in belangrijke mate te maken met de ‘overlevingsstand’ waar je in terecht komt. We herkennen daarin verschillende voorkeuren (vechten, vluchten en vermijden) en het sluit verschillende ‘delen’ van ons zelf af. Ik weet van mezelf dat ik bij veel stress niet meer kan ‘voelen’, dat mijn denken het overneemt en dat dat denken de logica van paniek volgt.
In een groep of team gebeurt dit bij iedere deelnemer op zijn of haar eigen wijze. Gezamenlijk is er dan stress en verschillende EGO-toestanden. Platgeslagen komt het er dan op neer dat er in dezelfde kamer, denkers of voelers aanwezig zijn, introverte en extraverte persoonlijkheden en mensen die willen vluchten, vermijden of vechten. Weet je wat dit voor effect heeft? Deze verschillen versterken elkaar, voilà polariseren, ieder voor zich. Goed om even te checken dus; hoe staat het ervoor met de individuele balans, de gezamenlijke balans en de daarmee de stressconditie?

In een groep of tussen mensen is er ook de balans van geven en aannemen. Bij Man en mij kan dat gaan over de rotklusjes in huis en ook over de aandacht die we aan elkaar of anderen geven. In de kern komt steeds terug; krijg ik genoeg en mag ik genoeg geven?
In teams gaat het over gelijksoortige thema’s en soms uiten ze zich ook in de futiliteiten zoals we die thuis kennen. De afgelopen weken hoorde ik voorbijkomen: “Nou is alweer de koffie op, ik ben iedere keer de….”, tot “Is hij helemaal gek geworden om vakantie aan te vragen nu het zoooo druk is…?” Teamleden vertellen over het verschil in gedrag van collega’s of hoe er maar geen besluiten genomen kunnen worden.
Wanneer de balans op orde is loopt een team op rolletjes, er kan over veel gepraat worden terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo nodig lijkt. In het geven en nemen is er voldoende ruimte voor apart en samen. Je kunt zien dat ieder teamlid zichzelf kan en mag zijn en dat er samen gekeken wordt naar wat er gevraagd wordt. De antwoorden worden, afhankelijk van aard en prioriteit, gegeven met of uit naam van het team.
Vaker is de balans even zoek, of komt dat nou omdat ik vaker in de zorg wordt gevraagd?
In ieder geval word ik vaker uitgenodigd wanneer de balans verstoord is. Nog vaker als de balans al flink verstoord is. Op het moment dat er gepraat moet worden terwijl dat niet meer makkelijk gaat. De situaties waarin Apart groot is en veel weerstand tegen en ook verlangen om Samen. Om welke reden dan ook ben ik hier knettergoed in geworden. Bij een team zijn waarin een samenwerkingscrisis speelt. Plek maken voor Samen waar apart zijn doel dient vind ik niet alleen leuk, ik vind het fantastisch.

Er is maar een thema in een groep of team wat ik nog veel leuker vind; het zelfverbeteringsmotief. De fase na een crisis of conflict. De fase waarin iedereen er kan en mag zijn en er geoefend wordt met samen. Het vallen en opstaan, de periode van hoop en vertrouwen. De bereidheid aan te nemen en te geven wat nodig is. De fase van herstel in het zelf door apart te gaan en het herstel van samen door ‘delen’. In deze fase ontdekken we met iedere groep dat je het zelf mag doen maar dat dat niet alleen hoeft.

Mijn balans in geven en aannemen vraagt iedere dag aandacht. Thuis, maar dat had je al gelezen, in contact met familie en vrienden, in het team van coachcollega’s, in de verschillende samenwerkingsverbanden, bij opdrachtgevers en misschien wel bovenal in mij. Heb ik mijn lichaam, denken en emoties in balans? Krijgt het vanbinnen voldoende aandacht waardoor ik mijn zingeving kan blijven voelen?
In een koffietentje met een waardevolle collega-vriendin ‘weet’ ik dat het op het randje is. Hoor ik de waarschuwing en herken ik de drive waarin ik zit, eh meer ren eigenlijk. Mijn excuus: “ik doe alleen maar leuke dingen!”, klopt. Ik doe veel leuke dingen, bereid samen met systemisch werkers een tuinfeest voor, ontwikkel smen met Marianne nieuw coachmateriaal, zet TeamPlaymobil in de markt en heb nog wat grappige ideeën.
In de doemodus dus; Voel ik mijn zingeving nog? Neuhh..ff niet.
Vandaag wel weer. Vandaag schrijf ik het allemaal op en herken en erken mijn EGO, voel en voed mijn zelfverbeteringsmotief, VOEL en kijk met verlangen uit naar de teamvragen die gesteld willen worden én naar een vrij en ontspannen weekend.

BLOGFlowable

 

Zo doe ik dat…. :-)

Het jaar lijkt nog maar net begonnen en plots is daar het weekend van carnaval.
Voor mij is dat onderweg naar Pasen en Pasen staat in een bijzonder licht dit jaar.
Op 2e paasdag organiseren Barbara, Annemieke, Andrea en ik een tuinfeest; TEVOORSCHIJN KOMEN en onderweg komt er van alles tevoorschijn.

Deze week gebeurde het mij op verschillende manieren.
Ik merk dat het in mijn omgeving steeds vaker gaat over successen, mensen vertellen over leuk en gezellig en over wat er allemaal goed gaat. Je kunt hierbij denken aan dingen die we doen of hebben gekocht. Daar wordt mee geshowd en het roept bij mij ook het idee op: “kijk mij eens…!” daar heb ik dan wisselende oordelen over, soms kan ik met iemand blij zijn en soms ook stinkend jaloers.

Lizette Fotografie-42
Onlangs ‘betrapte’ ik mezelf op zo’n nieuwtje. Ik vertelde op LI, Insta en facebook over een leuke middag met TeamPlay-mobil en liet in volle glorie zien hoe leuk het was. Ik was trots en blij dat het gelukt was. Vooraf vond ik het nogal spannend en was ‘bang’ voor van alles en nog wat.  In dezelfde week waren er twee momenten waarop ik veel trotser had kunnen zijn, een daarvan was een klant waar ik standvastig bleef bij de door mij ingeslagen route. Hierover heb ik niet verteld…..

Twee keer trots en maar een keer mocht het tevoorschijn komen? Het grote verschil voor mij was de reactie van de ander. In de eerste situatie was de groep blij, enthousiast en gaven zij mij complimenten. In de tweede situatie was de klant niet blij, zelfs teleurgesteld en vertelde me dit ook.

Mijn ontdekking; ik kom niet makkelijk tevoorschijn met mijn blij als anderen dat niet zijn. Behalve dat is er ook schaamte en misschien zelfs bang. Veel makkelijker laat ik mezelf zien als ik ‘weet’ dat anderen mij graag zien. In gesprek met een van de vrouwen komt het TEVOORSCHIJN, dan weet ik weer: “o ja zo doe ik dat…”

BLOGFlowable

 

TEVOORSCHIJN KOMEN

IMG_7972

Vandaag bruist het aan de dijk. Vier vrouwen met ieder een eigen talent delen hun liefde voor systemisch werk. Samen hebben we een mooi feestprogramma gemaakt. De uitnodigingen zijn (bijna) klaar en jij kunt je nu al aanmelden. Stuur een mail naar Flowablesite@outlook.com en vertel met hoeveel je wilt komen 😉

vervuld verlangen

In november kwam hij uit, de eerste systemische bullet journal. In mei van datzelfde jaar ontmoette ik Michiel en werd vrij snel enthousiast over het idee met anderen een bullet journal uit te geven. Marianne Zuur maakte prachtige tekeningen bij systemische uitspraken.Lizette Fotografie-16

Het werd een bijzonder proces waarin ik ontdekte wat het voor mij betekent om zichtbaar te zijn. Wat vond ik het moeilijk én spannend om ‘mijn’ uitspraken in de wereld te brengen. Het betekende dat ik opnieuw te doen had wat mijn eerste uitspraak nog meer betekenis geeft.

Paper.SBJ Anouschka Visser.5Waar was ik nou zo bang voor dat ik spannend noem? Tevoorschijn komen, woorden zwart op wit in een ‘boek’. Zichtbaar zijn en ‘mijn woorden’ delen. Ik kijk in de ogen van bang voor uitsluiten of uitgesloten worden. Wat ken ik het goed uit mijn jeugd dat ik me buitengesloten voelde.  Niet mee kunnen doen in het gezin waar ik werd geboren. ‘Anders zijn’ dan de kinderen op school en daarom ‘anders’ behandeld worden. Ik leerde dat ergens bij horen ook betekent dat je door anderen wordt afgewezen, buitengesloten.

Buitengesloten worden heeft me veel pijn gedaan, als jong kind, puber en ook toen ik jongvolwassen was. Ik herken de angst van Toen die niet meer past bij het NU.

De moed vinden is dan niet eens meer zo heel moeilijk. Ik voel en denk over mijn angst en verlangen. Ontdek dat mijn verlangen gaat over erbij horen. Wat wil ik graag mijn ervaring met systemisch werk delen, mijn passie uitdragen en me verbinden aan mijn dienende taak. Wat wil ik graag bij de mensen horen die weet hebben van ‘het veld’ en geloven in het herstellend vermogen van mensen en een beeld hebben bij heelheid. Langs het ravijn van angst loopt een pad van verlangen, in mijn rugzak hopen moed.

De uitspraak is gegroeid over een periode van meer dan zes jaar. Mijn pad lag naast dat van meer dan 100 studenten ervaringsdeskundigheid. Op weg met hen langs ‘ravijnen’ die van hen en regelmatig die van mij, sponnen woorden angst, moed en verlangen aaneen. Met hart en ziel op weg naar een plek waar we bijdragen aan heelheid. Een plek waar uitsluiten niet meer vanzelfsprekend is. Een plek waar verbinding bestaat en we met hoofd, hart en ziel ZIJN.

De systemische bullet journal gaf mij plek, hielp mij plek te nemen in een groep en in een boek. Prachtige gesprekken ontstonden en ontstaan langs de uitspraken of om de  tekeningen. Voor mij werd een verlangen waar: trots op het pad, de weg en het doel want een eindpunt is het zeker niet. De systemische bullet journal is te koop, verspreid zich over heel Nederland én België. De journal is ook te geef en ik geef hem graag bij een training of traject. De journal vindt zijn weg en wijst de weg.

BLOGFlowable

Apart & Samen

Het is alweer een poos geleden dat ik schreef. Op de een of andere manier was er geen ruimte om woorden te formuleren en deze in zinnen te zetten voor een blog. 

Apart is een woord dat sinds een week actueel is en iedere dag ‘zingt’ in mijn lijf. Apart, alleen en zelf, alledrie woorden om aan te geven dat ik met mezelf in een lijn wil komen. Niet voor het eerst neem ik tijd en ruimte na een periode waarin ik veel SAMEN ben geweest. Samen met familie, vrienden of collega’s. Veel en intensief met anderen zijn vind ik net zo goed heerlijk als enerverend. Wat kan ik genieten van samenhorigheid, verbondenheid door gezamenlijke ervaringen en activiteiten of het delen van dagelijkse momenten. Het genieten gaat bij mij over het erbij horen, voor elkaar en samen iets betekenen, geven en ontvangen. In de kern weten dat er samen is. 

512D4106-CD0B-49E3-915E-1CA2CEBB13BF

Sinds een paar maanden heb ik een aantal gewoontes doorbroken.  Een chronische aandoening vertelde mij (opnieuw) dat ik (te) grenzenloos aan het leven was. Ongezond voor mijn lijf en ongezond met mijn lijf. De ‘waarschuwing’ die ik kreeg was vrij stevig en maakte me bang, adem benemend bang. Nadat de schrik was gezakt kon ik opnieuw naar dezelfde situatie kijken en zag ik mogelijkheden om een ander (gezonder) perspectief te zien. 

Zoals gezegd betekende dit het doorbreken van patronen. In eerste instantie was er de verandering in voeding. Daar kwam bewegen bij en het meest interessante was dat er een belangrijke factor vrij kwam. Aandachtig Luisteren! Met hoofd, hart en ziel aandachtig luisteren. Luisteren als in horen, zien, herkennen, missen, voelen én doen of laten zoals gevraagd wordt. 

Weken ben ik hierdoor met aandacht bij mezelf geweest. Oplettend, onderzoekend en met liefde voor mij aan het zorgen voor mij. Met eenzelfde aandacht luisterde ik de afgelopen weken naar SAMEN. Vroeger kon ik mezelf dan verliezen, meer bij de Ander zijn dan bij mezelf, zodat er geen sprake was van samen. Aandachtig SAMENZIJN en luisteren gaat nu over MÉT MEZELF ZIJN IN CONTACT MET ANDEREN. Nog steeds ben ik na een intensief samenzijn graag apart. Met liefde voor samen én apart kan ik Luisteren naar wij én mij. 

Na een poosje Apart vind ik dan ergens in mij het verlangen of de wens te verbinden. Luister ik in mij, voel en onderzoek om woorden te vinden die zinnen kunnen vormen in een blog.  Dan is er deze blog over apart en samen, een tegenstelling die zo in mijn logo geplaatst kan worden( de polariteit). De tegenstelling die ‘het zachte midden’ kent waar ik in balans ben. Het zachte midden waar Aandachtig Luisteren bijna als vanzelf gaat. Het zachte midden waar Flow able  is (Mogelijk).

foto: John Rijntjes

BLOGFlowable

een belofte gedaan….

Vanmorgen realiseerde ik mij dat zaterdag 21 september voor mij een belangrijke dag is.

Je zou mij een familiekind kunnen noemen. Inmiddels ben ik een familievrouw. Heerlijk vind ik het om veel familie en vrienden om mij heen te hebben. Via vader en moederslijn ben ik het oudste ‘kleinkind’ en daarmee de oudste zus en nicht. In onze familie werd naar elkaar om gekeken, daar waar mijn ouders niet helemaal hun taak konden nemen sprongen grootouders en ooms en tantes in. Het is vast zo dat hier mijn liefde voor systemisch werken is ontstaan. Ik voel me verbonden met deze families en herken de patronen die ik heb ontwikkeld in de dynamieken van de gezinnen die deel uitmaken van deze familie.

Zaterdag 21 september organiseert Flowable Spelen met opstellingen, in de tuin.
Een dag die is ingericht om te spelen en systemisch werken te ontdekken. Rond ons huis zijn plekjes ingericht waar gespeeld kan worden.
Systemisch werken en denken vindt zijn oorsprong bij Bert Hellinger, hij gaf vorm aan (familie) opstellingen. In Afrika ontdekt Hellinger dat we op verschillende manieren met onze geschiedenis, voorouders en omgeving verbonden of gebonden zijn. Door dit ‘neer te zetten’ en mensen te laten vertellen wat zij op die plek ervaren krijg je (nieuwe) informatie. Met deze informatie kun je opnieuw bewegen. In een opstelling zit beweging en een opstelling creëert beweging.

Ook herken ik de vergetelheid, vergeetachtigheid en de uiteindelijke dementie in onze familie. Herinner ik me hoe grootouders langzaam ‘vervreemden’. Oma die zich niet herinnerde dat haar man was overleden, die iedere dag opnieuw het bericht kreeg. Afhankelijk van wie het vertelde was het; papa, opa, Cis of uw man. Mijn oma kon vol verbijstering, schrik en met intens verdriet en vol verwarring om iemand rouwen; haar vader, grootvader of haar geliefde Cis, dood.
(En verliefd was ze, op Cis, als ze hem zag had ze het over “ne mooie mens”.)  
Dementie van oma van vaders kant neemt een andere wending, oma wordt assertief en is niet meer zo ‘afhankelijk’. Oma ontwikkeld een mening en neemt stelling, ook in de relatie tot opa. Opa ‘verdwijnt’ zoals hij was, is joviaal, jolig en grenzeloos knuffelig met de een en ruzieachtig, boos en grenzeloos handtastelijk bij de ander. Op een dag noem ik hem opa en zegt hij: “Ik ben geen opa maar Janus”. Zo was het, hij werd Janus en we werden dikke vriendjes.

Zaterdag 21 september is het Wereld Alzheimer Dag. Een dag die aandacht vraagt en geeft aan mensen met dementie. Dit jaar is het thema bewegen. Bewegen is goed voor mensen, dat weten we al lang en toch lukt het ons vaak niet een half uurtje per dag te bewegen. Mensen met dementie bewegen vaak nog minder, de ouderdom of het geheugen helpen niet om (zelfstandig) te bewegen en afhankelijkheid zet vaak stil.

Wereld Alzheimer dag herinnert mij aan hen én aan mijn vader. Langzaam neemt de dementie bezit van hem, verlamd zijn gedachten en legt zijn bewegingen stil. Steeds vaker brengt hij de dag zittend en starend door. Aanmoedigingen van mijn moeder verdwijnen in een put van onvermogen. Mijn moeder met haar hart op de goede plek en niet vies van hard werken zorgt, waakt en volbrengt een klus. Mijn vader is op weg naar? Wie zal het zeggen waar dit eindigt? Een ding is wel duidelijk, dat zitten helpt hem niet en dat harde werken helpt mijn moeder ook niet.
Begin dit jaar beloofde ik mijn moeder dat ik regelmatig met mijn vader zou gaan wandelen. Ik maak het niet waar. De week slibt vol met activiteiten die ik voorrang geef op de wandeling met mijn vader en de steun die ik hiermee zou geven aan mijn moeder.

Zaterdag 21 september wil ik dit patroon onderzoeken. Spelen in een opstelling.
Kijken waar de beweging zit en waar het klemt, uitvinden hoe ik “het waar kan maken”.

Je zou zeggen gewoon DOEN

BLOGFlowable