BEELDSPRAAK spelen met zinnige beelden.

Vanaf zaterdag 5 september is Beeldspraak te koop.

Beeldspraak is een kaartenset voor begeleiders, coaches en trainers waarmee je uitnodigt tot gesprek. Samen met Marianne Zuur ontwikkelde ik deze set. Op verschillende manieren kun je set gebruiken, er zijn gebruiksvarianten toegevoegd. Wij nodigen je uit intuïtief aan te sluiten bij jouw bedoeling.

Via deze link kun alle info over beeldspraak vinden en natuurlijk kun je hier ook je bestellingen plaatsen.

http://www.info-beeldspraak.nl

@ Anouscha…

11845597-0CBE-494D-A275-5C633FE2743C@Anouscha…..

Deze week lees ik berichten van verschillende kanten die een voorspelling doen over de toekomst.
Ergens voelt het als een waarschuwing die komt nadat de aanrijding al heeft plaatsgevonden. 
Het gaat om de voorspelling dat ‘ we ‘ straks een burn out hebben of dat ‘de rek eruit’ is, er volgt een golf van mentale uitputting.

Een collega (Jeroen Zwaal) reageerde op Linkedin met een vrolijke associatie op het woord golf en maakte het voor mij behapbaar.
Ik heb het geprobeerd terug te vinden maar dat is me niet gelukt, ik moet het met het idee doen dat bij mij achterbleef.

Eerlijk is eerlijk ik ben moe, er is veel gebeurd dit jaar en zo hier en daar zit ik er nog middenin. Onze voorjaarsvakantie werd een dagje Zeeland en daarnaast bleven we thuis.
Terug aan het werk was ook thuis en de maandelijkse etentjes , precies ook thuis.
Thuis werd en is een belangrijke basis van waaruit nu veel wordt ondernomen.
Met Thuis groeide het gebruik van mijn computer. Inmiddels maak ik gebruik van Desktop, laptop, tablet en smartphone in combinatie met (extra) beeldschermen om ARBO veilig mijn werk te doen.

Mijn werk bestaat uit het coachen, trainen en begeleiden van mensen en teams.
‘Vroeger’ deed ik dat het liefst aan de keukentafel of in ieder geval in de nabijheid en fysieke ontmoeting met mensen.
De afgelopen maanden werd dat niet mogelijk geacht dus veel van de afspraken werden omgezet naar een ‘digitale’ afspraak.
In mijn mailbox zie ik onder verzonden berichten eindeloos veel @ met de bedoeling een afspraak te plannen en een digitale sessie te hebben.
Of liever gezegd ik zag! De laatste tijd nemen die afspraken namelijk af. Nogal drastisch af. Je kunt het wijten aan de zomerdrukte in veel (zorg) teams? J
e kunt het wijten aan het ongemak van al dat online-werken? Maar misschien is er ook iets anders aan de hand? Misschien onderschatten we mensen en hun rek of liever gezegd de veerkracht van mensen?

Even terug naar april. We waren net bekomen van de schrik van Covid, nog beduusd en zoekend naar oplossingen en antwoorden. Ik herinner me dat ik zelfs op zoek was naar zingeving. Begeleiders, coaches en trainers werden (tijdelijk) geparkeerd langs de zijlijn en ‘overleven’ was prio 1. Hiermee stond ik aan de kant en ik herinner me mijn ongemak; niets te kunnen doen. Dus bedachten we dat we moesten voorbereiden op de nabij toekomst; we bouwden een luisterlijn, bedachten werkvormen om online aan de slag te kunnen etc. Hieronder zat de vooronderstelling dat ‘men ons nodig zou gaan hebben’.
Heel eerlijk, de verwachtte hordes vragen bleven uit. Dus verklaarden we; hulpverleners vragen moeilijk hulp. Nog steeds de vooronderstelling dat we dat nodig (zouden) hebben.

In mijn dagelijks leven zie ik dat mensen zich ‘aanpassen’, praten over en (terug) verlangen naar. Wat me daarbij vooral opvalt: Mensen zijn veerkrachtig, maken er wat van en anticiperen zelfs op een langdurige Corona-situatie. We verzinnen oplossingen en bedenken manieren om dagelijkse knelpunten op te lossen. We doen het stapje voor stapje, bekijken het per behapbare tijdseenheden, maken fouten en klagen en mopperen. Dat laatste stemt me tevreden; zolang Nederland moppert gaat het goed.

Nou ja, zoals ik al zei; ik ben moe, dan word ik een beetje zeurderig en wil graag mijn gelijk. In mijn privé-leven zie ik ook heus wel hoe moeilijk het is in deze tijd voor ongelooflijk zware momenten een oplossing te vinden. Voel ik aan den lijve dat we midden in een ‘shift’ zitten en hoeveel energie dit kost. Merk ik hoe Man en ik toe zijn aan vakantie en liever niet thuis. Maar is het nu echt zo dat we straks allemaal mentaal uitgeput zijn?
Ik zelf voel het niet zo.

Na mijn vakantie heb ik weer energie en rek en wil graag bewegen op de mogelijkheden van nu. Ik verheug me daar zelfs op.
Ik kijk naar je uit.

BLOGFlowable

Van wie ben jij er een?

Het is ongeveer 20 jaar terug.Een gesprek over ouderschap waarvan ik meen me ieder detail te herinneren. Als ik eraan terugdenk hoor ik nog de woorden: “Jij bent hun vader en daar hebben ze recht op, je mág niet verdwijnen”.   Ik voel weer mijn onmacht, een enorme energie die het op wil nemen voor de jongetjes waar deze man de vader van is. En het ‘weten’ op zielsniveau dat kinderen hun ouders willen kennen/ kunnen vinden. Ik riep nog, want zeggen was het echt niet: “Eén ding weet ik zeker: ooit komen ze bij jou terug,  als mannen misschien? Maar ze komen terug, jij bént hun vader!” Wat was ik vurig, mijn hart en ziel lagen in dit gesprek. Liefde voor de man, zijn ex en hun twee jongens, een dierbaar bevriend gezin, in combinatie met ‘levenswijsheid’.

25 jaar verder terug. Een weekend logeren bij opa en oma in een klein Brabants dorp.       Sinds een paar maanden woon ik niet meer thuis, aan boord. Naar school gaan betekent ook aan de wal wonen en zo kom ik in een schippersinternaat. Zorgvuldig hebben mijn ouders internaat en school gekozen, een plek waar we kunnen opgroeien, leren en waar zij zichzelf in kunnen herkennen. Lekker dicht bij Rotterdam zodat we vaker en makkelijker naar boord kunnen maar ook een heel eind van familie en Brabantse tradities. Terug naar dat logeren in dat kleine Brabantse dorp. Met mijn inmiddels RoTTerdamse tongval doe ik een boodschapje bij de lokale kruidenier. Ik vraag om het artikel, geen idee meer wat maar het zal zoiets als Berenpasta geweest zijn. Dan stelt Mien dé vraag: “Van wie ben de gij der ene?” De mensen in de kleine winkel kijken me vragend aan. Trots noem ik de naam van mijn moeder en als reactie op de opgetrokken wenkbrauw die van haar vader. Er wordt geknikt, het klopt: “Zij is die, die is goan voaren”.

Een paar maanden geleden ben ik met twee collegavriendinnetjes bij een tweedaagse over samengestelde gezinnen in Groningen. Bij het voorstelrondje wordt gevraagd naar de eigen ervaring met echtscheidingen en samengestelde gezinnen. Als de vraag gesteld is valt het op zijn plek. In de familie waar ik uitkom komen geen echtscheidingen voor. Gewoon niet! De eerste die ‘vertrok’ was mijn moeder, met een schipper op een schip.        Mijn zusjes en ik werden opgevoed door beroepsopvoeders én de familie van onze ouders naast onze ouders. Tijdens de twee dagen die volgen herken ik patronen, de dynamieken, loyaliteiten en de ‘besluiten’ die hieraan ten grondslag liggen. Hoe al deze bonusouders ( wat een woord..) hun best doend, sporen achterlaten. De beperkte momenten met mijn ouders, de ‘feestweekenden’, wegen duizend maal zwaarder.

Het bevriende gezin is uit het oog verloren. Zo gaat dat in het leven én vaker nog als er gescheiden wordt en een nieuw gezin wordt samengesteld. De jongetjes van toen zijn nu mannen. 20 jaar geleden leerde ik iets over ouders en ouderschap of liever gezegd de loyaliteit van kinderen. Een oerkracht of verlangen van mensenkinderen om hun herkomst te kennen.                                  Misschien had ik al eerder ‘geleerd’? Daar in die kleine kruidenierswinkel? Weten wiens kind je bent. Je erkent en gekend weten.

Mijn zusjes en ik waren de kinderen van onze ouders en kenden veel, heel veel opvoeders.    “It takes a village to raise a child” is een (Afrikaans (?) gezegde. In ons geval is dat niet overdreven. Nonnen, groepsleiders en leidsters, opa’s en oma’s en tantes en ooms. En weet je wat dan toch heel bijzonder gewoon is: ieder van ons vier zusjes is overduidelijk een kind van haar vader en moeder.

Van wie ben jij er een? En hoe herken jij hen in jou? Vragen die mij thuisbrengen, plek geven en ruimte om met liefdevolle compassie naar ons gezin te kijken, het gezin waar ik vandaan kom en het gezin dat ik voortbreng.

0D3B9065-D3BE-4E83-B7C0-54AFDF97920F
Lizette fotografie

BLOGFlowable

Op de pier.

Wiebelig sta ik op de rotsblokken van de pier. Lizette Fotografie-37
Mijn wiebeligheid heeft misschien wel dezelfde functie als de pier. Een pier of krib ligt dwars op de rivier en zorgt ervoor dat de stroming naar het midden van de rivier gaat, zo is de oever beschermd en kan de stroming de rivier op diepte houden. Mijn wiebeligheid haalt ook het tempo eruit en geeft me de gelegenheid te voelen, balans én onbalans te ervaren. Ik voel ook de lol die ik heb bij het spelen met de ondergrond, het aftasten en zoeken naar de juiste plek om de volgende stap te zetten. Ik voel mijn ademhaling, het kloppen van mijn hart en de kriebels in mijn buik, ik voel vol leven. Ik herken het plezier in aftasten, niet zeker weten en langzaam veilige grond vinden.

Vandaag werkte ik mee aan een promofilmpje voor een opleiding voor ervaringsdeskundigen waar ik les geef als gastdocent. Dat filmpje maken was op zich al een hele happening. Script, belichting, posities, van alles om rekening mee te houden. In het filmpje geef ik antwoord op de vraag waarom en hoe ik lesgeef in deze opleiding. Ik hoor en zie mezelf vertellen over de manier waarop de studenten en hun verlangen me raakt. Ik zie in mijn ogen de emotie als ik praat over potentie en groei. Ik hoor in mijn stem de gedrevenheid waarmee ik geloof in herstel én de kracht van kwetsbaarheid.
De lessen die ik verzorg gaan over onderwerpen die dicht liggen bij het dagelijks leven. Over drijfveren, kwaliteiten en heel belangrijk over onze overtuigingen; hoe we kijken naar mensen bijvoorbeeld. De lessen gaan ook over de ervaringen die studenten hebben met beperkingen of kwetsbaarheden en hoe deze ervaring kan worden ingezet in zorg en dienstverlening.

Spelen op de pier, wiebeligheid? Hoe zit het met de stroming daar in het midden van de rivier? Rivieren stromen in de richting van ‘open’ water, de zee, een meer. Afhankelijk van de aanvoer van water stroomt het water sneller. Ik herinner me dat ik vroeger ‘op stroom’ mocht drijven van mijn ouders. Met een reddingsboei en touw jezelf laten drijven, heerlijk. Mijn lijf herinnert het zich, de ontspanning en de alertheid tegelijk. Meer ontspannen was het drijven in ‘stilstaand’ water zoals in een haven. Op je rug liggen en de hemel boven je, je oren vol water en het geluid uit de diepte. Voelen dat het water je draagt als je je eraan kunt overgeven.

In het promofilmpje vertel ik iets over de mooiste momenten in de opleiding. Waar de studenten elkaar helpen en nodig hebben om te groeien in herstel. Leren vertrouwen op zichzelf en anderen. “Waar je over zwijgen moet, hè, daar moet je het juist over hebben,” zei Jules Deelder.  Soms gaat dat kolkend als een snelstromende rivier, midden in de vaargeul waar het diep is. De energie spat ervan af, we botsen en deinen op stroom mee of tegen en raken uitgeput. Soms gaat het geleidelijk of er nauwelijks beweging is, dan komt het op vertrouwen aan. Niet bang zijn om eraan toe te geven, in de kalmte voelen dat er ruimte ontstaat, herstel en groei plaatsvind.

Pieren, kribben, rivieren en havens, verbonden door water, stromend water. In mijn werk als begeleider ken ik niet altijd de weg. Als (team)coach ken ik niet alle antwoorden en als docent ben ik zo beperkt in mijn kennis. Wat ik wel heb: vertrouwen en weet van de kracht van water en mensen. Lol in wiebelen. Plezier in drijven en me gedragen weten door mijn ervaring. De kracht van mijn kwetsbaarheid. In mijn werk ken ik de verbondenheid van en met mensen, een zee van mensen.

BLOGFlowable

De Parlevinker

Met een lach die prachtige rimpels rond haar ogen doet verschijnen nodigt ze me uit. “Wil je niet weer eens een blog schrijven?” Ze stelt de vraag nadat ik haar verteld heb over de parlevinker.

De afgelopen tijd lukte het me niet, schrijven, steeds stuitte ik op Corona en daar heb ik dus geen zin in. De vraag zingt rond in mijn hoofd, hart en buik net als het verhaal van de parlevinker.

Thuis noemden wij de parlevinker ‘de proviandboot’, een soort SRV-wagen op het water. Mijn moeder was gewend boodschappen te doen aan de wal. Dat betekende proviand inslaan voor een paar weken.

CA6E64D6-2E07-49CE-9F76-F73C40A05533Zonder boodschappenlijst kocht zij verse producten die hun weg vonden naar koelkast, vriezer of voorraadkast. Aanvullend werden blikken en potten gekocht, zo nu en dan gedroogde producten voor de zekerheid. Goed voorbereid maakten mijn ouders zich zo op voor ‘de reis’. Met zeven mensen woonden wij op een binnenvaartschip en mijn moeder was ‘de kok’. Onderweg bleek soms iets ‘op’ of ‘vergeten’, heel soms hadden we zin een Berlinerbol of Ribchen. Dan kwam de proviandboot langszij en werd er een krant gekocht en de verse producten die voorhanden waren. Heel slim ging mijn moeder om met alle etenswaar die we aan boord hadden. Zo had alles een (eigen) plek, was er een volgorde in het gebruik afhankelijk van de houdbaarheid en werd niets weg gegooid.

Het verhaal over de parlevinker vertelde ik in een gesprekje over recepten. Iets in het gesprek brak mijn herinnering open. Kon ik terugzien hoe ik geleerd heb voor groepen te koken en ‘het te doen met wat er is’. Anticiperen en improviseren. Twee kwaliteiten die ik ‘afkeek’ van mijn moeder. Leerde van haar toen ik als kind in de keuken tot hulp werd gebombardeerd. S morgens kwam de vraag:”Wat kook je vandaag?” Dan volgde een speurtocht langs de verse groenten, zijn er nog aardappelen, welk vlees haal ik uit de vriezer en wat gaat het toetje kunnen zijn? Geen recept: gewoon iets maken van wat je aan boord hebt.

Vandaag zet ik mezelf achter de pc. Ik ga een blog schrijven. ‘Zoek in de kasten wat ik ‘aan boord’ heb’. Ingrediënten om te schrijven over iets anders dan Corona.

Dan blijkt dat het samenvalt. Een derde kwaliteit piept tevoorschijn: ik kan het nemen zoals het komt. Er het beste van maken, ook in Coronatijd. Het is alsof we aan boord en onderweg zijn, de bestemming wijzigt en de proviandboot vaart niet. Dan blijkt dat er nog gedroogd fruit is, een pakje rijst (al even over de datum) een pak houdbare volle melk en een restje ham van gisteren. Met wat goedgekozen kruiden ontstaan een bijzondere Pilav.            We smullen.

Pilav Corona zet ik boven deze blog. Als ik teruglees wat ik heb geschreven ben ik ontroerd. Herinner ik me de veiligheid van thuis. Herken ik de veiligheid in voorspelbaarheid van onvoorspelbaarheid. Voel ik Thuis. Dank ik háár voor de uitnodiging. Twijfel ik en besluit de titel te veranderen.

BLOGFlowable

“Ik ben het die je ziet, kijk maar ik zit aan mezelf vast”,

IMG_8616
Mark Janssen RaaR

Een week lang woonde de roze olifant in ons huis. Stilzwijgend hadden we afgesproken dat we het er niet over zouden hebben en net zouden doen alsof het er niet was. Het olifantje groeide uit van een klein schattig knuffelig lichtrose kereltje tot een monsterachtig groot diep roze grijs dier. Stampend liep hij als de welbekende olifant in een porseleinkast door de kamers en stak zijn onmetelijk scherpe slurf in alle hoeken van ons bestaan. Met Man en macht hielden wij ons schuil voor deze olifant. We zochten ons heil buiten, werkten overuren, liepen kilometers en klusten wat af in de tuin aan een hek om de olifant op afstand te kunnen houden. Maar hoe bouw je een hek dat slachttanden tegenhoudt en hoe bouw je een hek om dat wat vloeit tegen te houden?

Je snapt het meteen: Niet! Alle clichés zijn waar, alle fabels over vasthouden en loslaten zijn waar, alle wijsheden over schaduw en licht zijn waar. In een periode waarin we niet kunnen doen en zijn wat we gewend zijn hebben we een verlieservaring. In mij voel ik het missen van mensen die mij dierbaar zijn, dat missen is ongemakkelijk, ongemak verduren we meestal niet zo goed. Om te vermijden ga ik graag aan de slag, iets doen, van betekenis zijn en mezelf afleiden. En nu in Coronatijd ben ik aangewezen op mezelf. Ilma Trip schreef erover, Jan Jacob Stam schreef erover en zoveel anderen ook. Wat voeg ik dan nog toe?

Je snapt het meteen: Niets! Alles is al geschreven, gezegd en uitgelegd. Tranen zijn geplengd door anderen, woorden vonden hun weg door anderen en nu komen daar mijn woorden bij. Het gaat namelijk over het echte niets; teruggeworpen worden op het ZELF. De verbinding voelen in mij; alles wat er is in mij opnieuw weten. Opnieuw meten ook, langs de nieuwe lat of eigenlijk die hele oude; mijn lat. Mijn lat die in verschillende situaties of in iedere omgeving net even anders kan zijn, afhankelijk van het groepsgeweten. Deze lat moet het nu van MIJ hebben. Volop verbinding dus in mij, met opa’s en oma’s, ouders, vrienden, toen en nu, kinderen, toekomst, weten en niet weten, gezond en ziek, hoofd en hart én dat stille midden. Daar waar het rustig kan zijn in de storm van het dagelijks leven, daar stormt het nu in Coronatijd. Met de storm ontstaat iets.

Je snapt het meteen: Iets! Een idee, een beeld, gebouwd op verlangen. Verlangen naar verbinding met mezelf maar ook naar verbinding met anderen. En dan bespeur ik dat in het gedeelde ongemak, het gedeelde en herkenbare niets IETS ligt te wachten. Geen idee nog wat het is, nog niet concreet maar het verlangen wijst me wel een weg. In deze gedeelde ervaring ligt de kans besloten van mezelf te houden zoals ik van anderen kan houden. Van mijn somberheid en lach, van mijn ziek en gezond, van missen en er zijn, van mijn klein en mijn groot, knuffelig en monsterachtig en natuurlijk van mijn rose en mijn grijs. Wouw dit voelt als wonen in spiegeltijd.

De olifant staat in de hal en ziet zichzelf in de spiegel, in zijn ware gedaante; lichtgrijs met zijn flaporen en die heel lange slurf: “Ik ben het die je ziet, kijk maar ik zit aan mezelf vast”

IMG_8612
Mark Janssen Raar: prentenboek over dieren die kennismaken met spiegels. BLOGFlowable

 

 

 

 

Eiland

Een paar weken geleden was ik met vriendin-collega Ilma aan de klets. We spraken over onze volle levens en hoe het leven op zijn kop kan staan door de gebeurtenissen en situaties van anderen. In een heerlijk koffietentje in Rotterdam passeerden scenario’s’ en verhalen en bekeken we onze verhouding hiertoe. Na (te veel) koffie en lekkers rondden we het gesprek af en nodigden elkaar uit meer in het Zijn te komen i.p.v. de actie. We herkenden beiden onze behoefte te doen en dat appél makkelijk te voelen, terwijl we ook zo kunnen voelen dat onze ZIJNS waarde groot is.

Na afloop liepen we een rondje door het boekwinkeltje dat inpandig aanwezig is. Geïnspireerd door ons gesprek werden we beiden door de aanwezige boeken geraakt. Terwijl ze daar zo stonden te zijn spraken titels en afbeeldingen tot ons.

IMG_8468

Een van de boeken sprong er voor mij uit; Mark Janssen’ s Eiland.
Een prentenboek dat voor mij enorm tot de verbeelding spreekt.
Vandaag zijn we een paar weken verder en lijkt het een ander leven. Iedere dag ontwaak ik in een nieuwe ‘wondere’ wereld. Niets is (meer) zeker, alles is vertrouwd en geen idee waar de dag eindigt. En weet je? Sinds dag 1 voelt dit als een enorme oefening in het ZIJN. Want eerlijk is eerlijk, ik heb geen idee wat ik kan doen. Waarmee ik wat kan toevoegen?
Natuurlijk spring ik erin, de actie, komt daarop de reactie, stilte en niks….
Om mij heen zie ik gelijksoortige beweging. Mooie, goedbedoelde acties, verbindingen en reacties. De behoefte aan harmonie, zonnige lente, optimisme en hoop.

Zit ik ineens met het prentenboek van Mark Janssen voor me.
Thuis aan de keukentafel op een Zuid Hollands eiland kijk ik naar een prent en voel me daar …

IMG_8465

Geen weet van wat komt, geen idee wat ons beweegt en waar naartoe?
Maar wel met mijn gezicht in de zon en in goede harmonie…
Ik vraag me af, durf ik te ZIJN en hoe lang kan ik dat verduren?

BLOGFlowable

Liefde….

Het liefst zou ik hier lege regels tikken. Onzichtbare en onhoorbare woorden om te vertellen over niets. Hoe kan ik met letters en woorden duidelijk maken wat het grote IETS van nu is? Het grote iets is een onzichtbaar virus en het leidt tot grootse emoties via angst, verdriet, boosheid naar blij en liefde. Het virus stelt ons voor vragen waar we niet eerder mee oefenden, waar we nog geen antwoorden kennen, we belanden in niet weten. In deze periode doen we het allemaal met angst en op onze eigen wijze. Tijdens de ochtendsessie vanmorgen kon ik voelen hoe er verbinding is op de emoties via de vraag: Hoe oud de angst is?

Alles wat ik hier schrijf is nietig, doet het er iets toe, en stelt me voor de vraag: hoe oud is dit? Dit zichtbaar of hoorbaar willen zijn? Wat voegt het toe in deze tijd dat ik zichtbare letters en regels tevoorschijn laat komen? Probeer iets van tekst te maken en misschien straks ook nog ergens een punt wil maken. Ga ik schrijven over mijn idee over de betekenis van dit al? Ga ik iets schrijven over gebeurtenissen, goed en minder plezierig, die me angstig maken of juist vertrouwen in de toekomst geven? Of gebruik ik dit moment om toch maar iets te doen aan de zichtbaarheid van mijn beroep zodat ik straks misschien weer klanten heb?

Paper.Schetsen.8Bang loopt al de hele dag met me op, houdt mijn hand vast en slaat zachtjes een arm om me heen. We hebben een band van ver terug, ergens voel ik me best oke met Bang in de buurt. Vertrouwen dartelt om ons heen, zo nu en dan een beetje voor ons uit en af en toe blijft ze wat achter. Vertrouwen is speels en nieuwsgierig, ze kijkt om en ver vooruit, ook zij is al heel lang bij me. Waar Bang mijn linkerhand pakt doet Vertrouwen dat aan de rechterkant. Met ons drieën zijn we deze week opgetrokken. Dat betekent eigenlijk dat ik veel alleen/Apart was. Vanmorgen kwam ik pas echt weer naar ‘buiten’ en vond Samen in een groep van 80 mensen.

Eerder deze week werd ik gebeld door een ontzettend vriendelijk man. Iets met een tv programma waarvoor ik uitgenodigd werd. Ik voelde me enorm gezien en erkent. Het was een fijn gesprek over mijn vak en de manier waarop ik hier belang in stel en vorm aan geef. Ik voelde me vanbinnen groeien en klein worden tegelijk, maar het verlangen en vertrouwen in de toekomst wonnen. De volgende dag ontving ik de mail met daarin het voorstel voor de opbouw van mijn bijdrage en de thema’s die we zouden bespreken. De ruimte vulde zich met trots nu ik zo zichtbaar & herkenbaar zag wat ik doe. In de volgende alinea werd het kostenplaatje duidelijk, mij werd zendtijd te kóóp aangeboden. Het bedrag is voor mij in deze tijd niet op te brengen, de teleurstelling was groot. Bijna 24 uur had ik nagedacht en gevoeld over TV, zichtbaarheid, plek nemen etc. Via Bang en Vertrouwen had ik ja willen zeggen tegen voluit Plek nemen. Nu waren daar ineens verdriet en boos bij het idee dat mij iets is ontnomen. Ik heb zelfs gedacht om deze blog te gebruiken om de omroep in kwestie een hak te zetten (wraak). Wat deze tijd mij leert, keihard leert?! Blij te zijn met de liefdevolle aanwezigheid van ons allemaal. De balans in samen en apart, het optrekken met een gezonde hoeveelheid Bang en Vertrouwen en het volle aannemen van mijn eigen zijn. Door daar zwart op wit te lezen waar ik voor sta werd ik voor mezelf zichtbaar in ZIJN in Liefde.

Terugkijkend op de afgelopen week voel ik moe en vol. Zie ik dat mijn eerste beweging in een onzekere tijd werken is. Ik sta aan, bedenk, verzin, beweeg en doe, doe van alles en voel niet. Wouw. Eerder deze week sprak ik dit uit met Man. Over alert zijn en aan staan. In de illusie te zijn van weten en controle. Vermoeiend. Deze week iets anders proberen? Iets met liefdevolle aanwezigheid….

BLOGFlowable

Bananen Kokoscake

Ingrediënten

  • 4 bananen
  • 4 (medium) eieren
  • 100 gram (amandel) boter
  • 80 gram kokosmeel
  • 2 theelepels baking soda
  • 2 eetlepels psylliumvezels
  • 1 citroen
  • 100 gram pecannoten
  • 100 gram bosbessen

VOORBEREIDEN

  • VIMG_8193erwarm de oven voor op 180 graden.
    vet een cakevorm in. Pel de bananen en pureer ze met een staafmixer.
  • Voeg de eieren en de boter toe en mix tot alles goed is vermengd.
  • Mix het koksmeel met de baking soda, een snufje zout en de psylliumvezels. Rasp de schil van de citroen en voeg toe, met het sap van een halve citroen. Spatel de pecannoten en bosbessen erdoor.
  • Schenk het beslag in de vorm. Zet deze in de voorverwarmde oven en bak de cake in ca. 45 minuten gaar en mooi bruin. Controleer of de cake gaar is door er een satéprikker in te steken.
  • Haal de bananencake uit de oven en laat het 10 minuten in de vorm afkoelen. Verwijder de vorm en laat op een rooster afkoelen.

BLOGFlowable

Zullen we (beeld) bellen?

Plotseling dringt ze ons leven binnen: Corona. Nou ja plotseling?! Ik heb genegeerd, vermeden en er lacherig over gedaan. Deze week werden drie mensen in mijn directe omgeving gevraagd niet te komen werken, waaronder Man. Niet echt iets aan de hand maar toch, we lopen geen risico.

Sinds donderdag is mijn agenda leeggelopen. Bijeenkomsten zijn geannuleerd of verzet. Groepen zijn gevraagd de bijeenkomst uit te stellen. De een op een gesprekken staan nog, afhankelijk van de context gaan we (beeld) bellen. E6297FB4-8A43-4551-89AA-CEB4B0F62202

Hadden we nog geen afspraak? Behoefte aan een babbeltje? Tot 31 maart heb ik best veel tijd. Zullen we (beeld) bellen? Gewoon omdat het kan!

BLOGFlowable