Op de pier.

Wiebelig sta ik op de rotsblokken van de pier. Lizette Fotografie-37
Mijn wiebeligheid heeft misschien wel dezelfde functie als de pier. Een pier of krib ligt dwars op de rivier en zorgt ervoor dat de stroming naar het midden van de rivier gaat, zo is de oever beschermd en kan de stroming de rivier op diepte houden. Mijn wiebeligheid haalt ook het tempo eruit en geeft me de gelegenheid te voelen, balans én onbalans te ervaren. Ik voel ook de lol die ik heb bij het spelen met de ondergrond, het aftasten en zoeken naar de juiste plek om de volgende stap te zetten. Ik voel mijn ademhaling, het kloppen van mijn hart en de kriebels in mijn buik, ik voel vol leven. Ik herken het plezier in aftasten, niet zeker weten en langzaam veilige grond vinden.

Vandaag werkte ik mee aan een promofilmpje voor een opleiding voor ervaringsdeskundigen waar ik les geef als gastdocent. Dat filmpje maken was op zich al een hele happening. Script, belichting, posities, van alles om rekening mee te houden. In het filmpje geef ik antwoord op de vraag waarom en hoe ik lesgeef in deze opleiding. Ik hoor en zie mezelf vertellen over de manier waarop de studenten en hun verlangen me raakt. Ik zie in mijn ogen de emotie als ik praat over potentie en groei. Ik hoor in mijn stem de gedrevenheid waarmee ik geloof in herstel én de kracht van kwetsbaarheid.
De lessen die ik verzorg gaan over onderwerpen die dicht liggen bij het dagelijks leven. Over drijfveren, kwaliteiten en heel belangrijk over onze overtuigingen; hoe we kijken naar mensen bijvoorbeeld. De lessen gaan ook over de ervaringen die studenten hebben met beperkingen of kwetsbaarheden en hoe deze ervaring kan worden ingezet in zorg en dienstverlening.

Spelen op de pier, wiebeligheid? Hoe zit het met de stroming daar in het midden van de rivier? Rivieren stromen in de richting van ‘open’ water, de zee, een meer. Afhankelijk van de aanvoer van water stroomt het water sneller. Ik herinner me dat ik vroeger ‘op stroom’ mocht drijven van mijn ouders. Met een reddingsboei en touw jezelf laten drijven, heerlijk. Mijn lijf herinnert het zich, de ontspanning en de alertheid tegelijk. Meer ontspannen was het drijven in ‘stilstaand’ water zoals in een haven. Op je rug liggen en de hemel boven je, je oren vol water en het geluid uit de diepte. Voelen dat het water je draagt als je je eraan kunt overgeven.

In het promofilmpje vertel ik iets over de mooiste momenten in de opleiding. Waar de studenten elkaar helpen en nodig hebben om te groeien in herstel. Leren vertrouwen op zichzelf en anderen. “Waar je over zwijgen moet, hè, daar moet je het juist over hebben,” zei Jules Deelder.  Soms gaat dat kolkend als een snelstromende rivier, midden in de vaargeul waar het diep is. De energie spat ervan af, we botsen en deinen op stroom mee of tegen en raken uitgeput. Soms gaat het geleidelijk of er nauwelijks beweging is, dan komt het op vertrouwen aan. Niet bang zijn om eraan toe te geven, in de kalmte voelen dat er ruimte ontstaat, herstel en groei plaatsvind.

Pieren, kribben, rivieren en havens, verbonden door water, stromend water. In mijn werk als begeleider ken ik niet altijd de weg. Als (team)coach ken ik niet alle antwoorden en als docent ben ik zo beperkt in mijn kennis. Wat ik wel heb: vertrouwen en weet van de kracht van water en mensen. Lol in wiebelen. Plezier in drijven en me gedragen weten door mijn ervaring. De kracht van mijn kwetsbaarheid. In mijn werk ken ik de verbondenheid van en met mensen, een zee van mensen.

BLOGFlowable

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s