De Parlevinker

Met een lach die prachtige rimpels rond haar ogen doet verschijnen nodigt ze me uit. “Wil je niet weer eens een blog schrijven?” Ze stelt de vraag nadat ik haar verteld heb over de parlevinker.

De afgelopen tijd lukte het me niet, schrijven, steeds stuitte ik op Corona en daar heb ik dus geen zin in. De vraag zingt rond in mijn hoofd, hart en buik net als het verhaal van de parlevinker.

Thuis noemden wij de parlevinker ‘de proviandboot’, een soort SRV-wagen op het water. Mijn moeder was gewend boodschappen te doen aan de wal. Dat betekende proviand inslaan voor een paar weken.

CA6E64D6-2E07-49CE-9F76-F73C40A05533Zonder boodschappenlijst kocht zij verse producten die hun weg vonden naar koelkast, vriezer of voorraadkast. Aanvullend werden blikken en potten gekocht, zo nu en dan gedroogde producten voor de zekerheid. Goed voorbereid maakten mijn ouders zich zo op voor ‘de reis’. Met zeven mensen woonden wij op een binnenvaartschip en mijn moeder was ‘de kok’. Onderweg bleek soms iets ‘op’ of ‘vergeten’, heel soms hadden we zin een Berlinerbol of Ribchen. Dan kwam de proviandboot langszij en werd er een krant gekocht en de verse producten die voorhanden waren. Heel slim ging mijn moeder om met alle etenswaar die we aan boord hadden. Zo had alles een (eigen) plek, was er een volgorde in het gebruik afhankelijk van de houdbaarheid en werd niets weg gegooid.

Het verhaal over de parlevinker vertelde ik in een gesprekje over recepten. Iets in het gesprek brak mijn herinnering open. Kon ik terugzien hoe ik geleerd heb voor groepen te koken en ‘het te doen met wat er is’. Anticiperen en improviseren. Twee kwaliteiten die ik ‘afkeek’ van mijn moeder. Leerde van haar toen ik als kind in de keuken tot hulp werd gebombardeerd. S morgens kwam de vraag:”Wat kook je vandaag?” Dan volgde een speurtocht langs de verse groenten, zijn er nog aardappelen, welk vlees haal ik uit de vriezer en wat gaat het toetje kunnen zijn? Geen recept: gewoon iets maken van wat je aan boord hebt.

Vandaag zet ik mezelf achter de pc. Ik ga een blog schrijven. ‘Zoek in de kasten wat ik ‘aan boord’ heb’. Ingrediënten om te schrijven over iets anders dan Corona.

Dan blijkt dat het samenvalt. Een derde kwaliteit piept tevoorschijn: ik kan het nemen zoals het komt. Er het beste van maken, ook in Coronatijd. Het is alsof we aan boord en onderweg zijn, de bestemming wijzigt en de proviandboot vaart niet. Dan blijkt dat er nog gedroogd fruit is, een pakje rijst (al even over de datum) een pak houdbare volle melk en een restje ham van gisteren. Met wat goedgekozen kruiden ontstaan een bijzondere Pilav.            We smullen.

Pilav Corona zet ik boven deze blog. Als ik teruglees wat ik heb geschreven ben ik ontroerd. Herinner ik me de veiligheid van thuis. Herken ik de veiligheid in voorspelbaarheid van onvoorspelbaarheid. Voel ik Thuis. Dank ik háár voor de uitnodiging. Twijfel ik en besluit de titel te veranderen.

BLOGFlowable

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s