“Ik ben het die je ziet, kijk maar ik zit aan mezelf vast”,

IMG_8616
Mark Janssen RaaR

Een week lang woonde de roze olifant in ons huis. Stilzwijgend hadden we afgesproken dat we het er niet over zouden hebben en net zouden doen alsof het er niet was. Het olifantje groeide uit van een klein schattig knuffelig lichtrose kereltje tot een monsterachtig groot diep roze grijs dier. Stampend liep hij als de welbekende olifant in een porseleinkast door de kamers en stak zijn onmetelijk scherpe slurf in alle hoeken van ons bestaan. Met Man en macht hielden wij ons schuil voor deze olifant. We zochten ons heil buiten, werkten overuren, liepen kilometers en klusten wat af in de tuin aan een hek om de olifant op afstand te kunnen houden. Maar hoe bouw je een hek dat slachttanden tegenhoudt en hoe bouw je een hek om dat wat vloeit tegen te houden?

Je snapt het meteen: Niet! Alle clichés zijn waar, alle fabels over vasthouden en loslaten zijn waar, alle wijsheden over schaduw en licht zijn waar. In een periode waarin we niet kunnen doen en zijn wat we gewend zijn hebben we een verlieservaring. In mij voel ik het missen van mensen die mij dierbaar zijn, dat missen is ongemakkelijk, ongemak verduren we meestal niet zo goed. Om te vermijden ga ik graag aan de slag, iets doen, van betekenis zijn en mezelf afleiden. En nu in Coronatijd ben ik aangewezen op mezelf. Ilma Trip schreef erover, Jan Jacob Stam schreef erover en zoveel anderen ook. Wat voeg ik dan nog toe?

Je snapt het meteen: Niets! Alles is al geschreven, gezegd en uitgelegd. Tranen zijn geplengd door anderen, woorden vonden hun weg door anderen en nu komen daar mijn woorden bij. Het gaat namelijk over het echte niets; teruggeworpen worden op het ZELF. De verbinding voelen in mij; alles wat er is in mij opnieuw weten. Opnieuw meten ook, langs de nieuwe lat of eigenlijk die hele oude; mijn lat. Mijn lat die in verschillende situaties of in iedere omgeving net even anders kan zijn, afhankelijk van het groepsgeweten. Deze lat moet het nu van MIJ hebben. Volop verbinding dus in mij, met opa’s en oma’s, ouders, vrienden, toen en nu, kinderen, toekomst, weten en niet weten, gezond en ziek, hoofd en hart én dat stille midden. Daar waar het rustig kan zijn in de storm van het dagelijks leven, daar stormt het nu in Coronatijd. Met de storm ontstaat iets.

Je snapt het meteen: Iets! Een idee, een beeld, gebouwd op verlangen. Verlangen naar verbinding met mezelf maar ook naar verbinding met anderen. En dan bespeur ik dat in het gedeelde ongemak, het gedeelde en herkenbare niets IETS ligt te wachten. Geen idee nog wat het is, nog niet concreet maar het verlangen wijst me wel een weg. In deze gedeelde ervaring ligt de kans besloten van mezelf te houden zoals ik van anderen kan houden. Van mijn somberheid en lach, van mijn ziek en gezond, van missen en er zijn, van mijn klein en mijn groot, knuffelig en monsterachtig en natuurlijk van mijn rose en mijn grijs. Wouw dit voelt als wonen in spiegeltijd.

De olifant staat in de hal en ziet zichzelf in de spiegel, in zijn ware gedaante; lichtgrijs met zijn flaporen en die heel lange slurf: “Ik ben het die je ziet, kijk maar ik zit aan mezelf vast”

IMG_8612
Mark Janssen Raar: prentenboek over dieren die kennismaken met spiegels. BLOGFlowable

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s